Najważniejszym dla Muzeum wydarzeniem roku minionego była utrata planowanej lokalizacji i pomieszczeń do prezentowania zbiorów. Gdy kilkanaście lat temu zainteresowaliśmy się Fortem I w Różanie jako najbardziej odpowiednim miejscem dla takiej placówki zostaliśmy wyśmiani na wszelkie możliwe sposoby, a urzędnicy powiatowi ćwiczyli sobie na nas swoją urzędniczą władzę i pokazywali gdzie jest nasze miejsce.

Dziękujemy! I nie dziękujemy dlatego, że nagroda była finansowa tylko za to, że nasze wieloletnie działania nareszcie zostały zauważone i docenione przez lokalnego polityka. Jest to realnie jedyny ciepły gest skierowany w naszą stronę od lokalnego decydenta, gdy od lat nasze działania i starania przykrywa skutecznie urzędniczo medialna milcząca niechęć... (...)

Wspomnienia Józefa Wójcika, choć zbyt długo przechowywane w zawodnej ludzkiej pamięci, nic nie straciły na wyrazistości. A w toku literackiego szlifowania ze skrawków udało się zbudować zajmującą opowieść o trudnych czasach i bohaterskich postawach ludzi powiatu makowskiego. Specjalne podziękowania należy skierować do przyjaciół autora, którym udało się go przekonać do spisania wszystkich tych zajmujących zdarzeń - tak istotnych dla naszego regionu, ale również dla ogólnej historii kraju. Perspektywa obserwacji wydarzeń historycznych jest tu bowiem szczególna - to, co ogólnie znane poszerzone zostaje o wymiar lokalny, codzienny i - jak nazywają to specjaliści - mikrohistoryczny. Niespecjalistom podpowiemy zaś, że czyta się książkę z niesłabnącym zainteresowaniem dla postaci, którym wspomnienia dają niejako drugie życie i podziwem dla językowej sprawności Józefa Wójcika.

Wspomnienia Józefa Wójcika, które każdy mieszkaniec naszego regionu może przyłożyć niczym historyczny szablon do dziejów własnej rodziny, zawdzięczamy jego przyjaciołom, którym z tego powodu należy się wskazanie z imienia i nazwiska. Serdecznie dziękujemy Państwu Annie i Stefanowi Pawlik za to, że przekonali autora do spisania najważniejszych wydarzeń XX wieku widzianych z tak niezwykłej perspektywy. „Czas ucieka, świat się zmienia! Siadaj Józiu – pisz wspomnienia” – pisali mu w wierszu na zachętę.

Wystawę p.t. „Wrzesień 1939 – powiat makowski w obiektywie niemieckich żołnierzy”, zawierającą drugą porcję niepublikowanych dotychczas fotografii z 1939 roku ze zbiorów Naszego Muzeum, prezentowaliśmy od 15 września do 20 października br. w holu Zespołu Szkół nr 1 w Makowie. Od 24 października do końca grudnia wystawa była dostępna w Urzędzie Miasta Maków Mazowiecki.

Gdy nam uroczyście wręczano bezwartościowy (jak się okazało) papier z komentarzem, że problemy lokalowe Muzeum się skończyły, zaproszono wszystkie miejscowe media... teraz zrobiono to dyskretnie.
Nie rozumiemy takiego działania; przecież jest sukces! Coś, czego nam nie udało się sfinalizować przez 6 lat, Pan Burmistrz Różana z Panem Starostą Makowskim załatwili w 6 tygodni!
A może ktoś wreszcie zauważył, że "coś tu jest nie tak"?

Bogatą przeszłość od świetlanej przyszłości dzieli, jak często bywa, przaśna teraźniejszość. Muzeum Ziemi Makowskiej i Garnizonu Różan, które może poszczycić się nie tylko ciekawymi zbiorami, ale też dużą dawką społecznego poparcia, ma kłopoty z obietnicami samorządowców. I tym samym przeszkody w uzyskaniu chronologicznej ciągłości, kiedy to historia regionu gładko winna przejść w pamięć o niej.

Jak pewnie niektórzy z interesujących się tematem Naszego Muzeum doczytali poniżej, w dniu 15.02.2011 r. wystąpiliśmy do Starosty o sprzedaż nieruchomości na siedzibę Muzeum Ziemi Makowskiej i Garnizonu Różan w drodze bezprzetargowej, na co wyraził zgodę Wojewoda Mazowiecki wydając w dniu 06.10.2010 r. Zarządzenie Nr 428. Do końca lutego 2011 r. odpowiedzi na nasze pismo nie otrzymaliśmy, więc w dniu 17.03.2011 r. skierowaliśmy pismo z zapytaniem o rezultat rozpatrzenia naszej oferty. Poniżej odpowiedź jakiej nam na to ponaglenie udzielono (...)

Wspomnienia Józefa Wójcika, choć zbyt długo przechowywane w zawodnej ludzkiej pamięci, nic nie straciły na wyrazistości. A w toku literackiego szlifowania ze skrawków udało się zbudować zajmującą opowieść o trudnych czasach i bohaterskich postawach ludzi powiatu makowskiego. Specjalne podziękowania należy skierować do przyjaciół autora, którym udało się go przekonać do spisania wszystkich tych zajmujących zdarzeń – tak istotnych dla naszego regionu, ale również dla ogólnej historii kraju. Perspektywa obserwacji wydarzeń historycznych jest tu bowiem szczególna – to, co ogólnie znane poszerzone zostaje o wymiar lokalny, codzienny i – jak nazywają to specjaliści – mikrohistoryczny. Niespecjalistom podpowiemy zaś, że czyta się książkę z niesłabnącym zainteresowaniem dla postaci, którym wspomnienia dają niejako drugie życie i podziwem dla językowej sprawności Józefa Wójcika.